Bel: 053 - 879 53 45 Mail: info@marotura.com

FOMO! Een week zonder Facebook…

Saskia nam de proef op de som

FOMO: the fear of missing out. De afgelopen tijd is Facebook veel in het nieuws geweest, niet alleen vanwege het lekken van data, maar ook omdat ze bewust verslavende factoren ingebouwd hebben in Facebook. Ben ik ook verslaafd? Ik nam de proef op de som!

Experiment: een week zonder Facebook

Voor mijn klanten kan ik natuurlijk niet om Facebook heen, maar privé stelde ik mijzelf als doel om een week lang niet op Facebook te kijken. Geen probleem leek mij, zoveel plaatste ik er de afgelopen maanden toch al niet op. Maar later bedacht ik me dat ik toch nog aardig wat uren op Facebook doorbreng. Wanneer ik ‘s avonds op de bank zit en tv zit te kijken, pak ik vaak mijn telefoon erbij. En niet alleen tijdens reclames of omdat het programma saai is. Maar omdat mijn aandacht afgeleid is en ik wil weten of ik niet iets mis… Dit wordt nog een zware week!

Dag 1

Na een paar dagen dit experiment vooruit te schuiven, besluit ik op woensdag dat ik nu van start ga. Tijdens mijn vrije middag houd ik mij bezig met andere dingen, zodat ik de verleiding kan weerstaan om op mijn telefoon te kijken.
‘s Avonds voor de tv merk ik hoe vaak ik naar mijn telefoon wil grijpen. Ik leg hem een stuk verder van mij vandaan, zodat ik er niet bij kan. En voordat ik ga slapen, sla ik Facebook over en kijk alleen nog even op Nu.nl.

Dag 2

Vandaag is mijn vriend jarig en vanavond gaan we na ons werk op pad. Dus amper tijd om op mijn telefoon te kijken. Als mijn vriend even naar het toilet gaat, heb ik de neiging om even snel Facebook te checken.
Eenmaal thuis ben ik benieuwd naar van wie mijn vriend felicitaties heeft gehad via Facebook… Ik besef mijzelf hoe raar dit eigenlijk klinkt. En daarbij somt vriendlief het zelf al even op wanneer hij op zijn Facebookaccount kijkt. FOMO opgelost.

Dag 3

Mijn ochtendroutine wijkt af. Vaak pak ik mijn telefoon als ik wakker wordt en kijk even op social media en nieuwssites. Vanochtend houd ik het bij de nieuwssites. Overdag is het lekker druk op het werk, dus geen tijd om aan mijn eigen Facebook te denken.

Aan het eind van de middag hebben we een feestje op de bouwplaats, want ons huis heeft zijn hoogste punt bereikt. De aannemer maakt foto’s en ik weet dat ze deze op Facebook gaan plaatsen. Leuk om straks even te kijken en te delen! Oh nee…

Later op de avond viert mijn vriend zijn verjaardag, dus een huis vol met familie en vrienden en dus echte gesprekken. Heerlijk! Geen moment mijn telefoon gemist en ook niet de neiging gehad om dit te delen op Facebook.

Maar: Facebook mist mij wel! Hoewel ik meldingen via de mail uit heb staan, ontvang ik een mailtje van Facebook over wat ik allemaal gemist heb de afgelopen tijd. Wat ik precies gemist heb, dat zegt Facebook niet. Daarvoor moet ik weer inloggen. Daar trap ik dus mooi niet in!

Dag 4

Weekend! Het gaat eigenlijk best lekker. Ik merk dat ik wat meer rust krijg nu ik niet continu Facebook bezoek. Want ik besef me nu dat ik het eigenlijk als verspilde tijd beschouw. Er staat amper iets interessants op Facebook, zeker niet als je op een avond ieder kwartier kijkt…

Aan het eind van de ochtend word ik opeens thuis overvallen, want het blijkt tijd te zijn voor mijn vrijgezellenfeest! Wanneer we aan het eind van de middag op een terrasje zitten, vraagt een vriendin of ze wat foto’s op Facebook mag zetten. Ja hoor, geen probleem. Ook de escape room waar we geweest zijn heeft een foto gemaakt voor op Facebook.

Wanneer ik ‘s avonds laat weer thuis ben, kan ik mijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen: wat heeft mijn vriendin er precies op gezet? Dus ik log in op Facebook…

Dag 5

Oké, 1 foutje in het experiment zou moeten kunnen toch? Ik besluit door te gaan. Maar aan het eind van de ochtend heb ik via mijn vriendinnen leuke foto’s gekregen van de dag er voor. En eigenlijk kan ik niet wachten om mensen die dit gemist hebben, te laten weten dat ik een super leuk vrijgezellenfeest heb gehad! Ik houd het niet meer vol en besluit foto’s op Facebook te plaatsen en mijn vriendinnen te taggen.

En daar blijft het niet bij. Want nu ik het geplaatst heb, ben ik de rest van de dag nieuwsgierig of ik al reacties op de foto’s heb en wie mijn foto’s geliket heeft. Hoewel ik mijn gedrag gênant vind, kan ik het ook niet laten. Iedere keer als ik Facebook open en een rood bolletje bovenin zie van een nieuwe melding, maakt mijn hart een klein sprongetje.

Experiment mislukt

Helaas, mijn experiment is mislukt. De mailtjes die ik van Facebook kreeg kon ik nog wel negeren, dat was niet zo erg. En was mijn vrijgezellenfeest er niet tussendoor gekomen, dan had ik het misschien wel de hele week vol gehouden. Maar dan was er een paar weken later vast een andere aanleiding geweest om weer op Facebook te gaan.

Ik ben niet zo ver dat ik mijn Facebookaccount ophef. Wel ben ik mij meer bewust geworden van mijn gedrag. Ik leg mijn telefoon verder weg, zodat ik hem er niet steeds bij pak. En ik app of bel mijn familie en vrienden om op de hoogte te blijven. Maar toch blijft Facebook voor mij nog veel te leuk. Het zijn de kleine nieuwtjes die ik ook leuk vind om te horen. Ik ben blij dat ik weet dat ik zonder Facebook kan als ik het echt wil. Maar ik wil het (nog) niet!

Neem contact op
Author image